Onder Reims begint Frankrijk te plooien en begint de Champagne. De Region Champenoise is niet groot. Gelukkig heeft de streek zijn eigen cultuur behouden, ondanks het mondiale succes van zijn mousserende wijnen. Het piepkleine Cuis is een van de dorpen, waar het wijnhuis Grellet in een fraaie manoir is gehuisvest. Het is het STAP-verblijf vanwaar heerlijke wandelingen beginnen over beboste heuveltoppen, onderlangs kalkwanden, tussen de lage wijnstokken van Perrier-Jouet en Moet et Chandon. Ook al is de champagnewijnbouw big business, het is verbazingwekkend te merken dat je wandelend nog zoveel rust en landelijkheid tegenkomt.

De Val di Zoldo, ooit van gehoord? Vast niet. Het is een vergeten dal aan de zuidkant van de Dolomieten. Het Venetiaanse ijs is er uitgevonden, Titiaan is er geboren, maar toeristisch is het gelukkig met de Val di Zoldo niet veel geworden. Daarom is het er zelfs in het hoogseizoen heerlijk gezapig en rustig. Zowel tijdens de rondwandelingen in de schaduw van de mooiste toppen van de Alpen als tijdens het verblijf in het mooiste huis van de vallei, waar eigenaresse Anna een geweldige bed&breakfast van heeft gemaakt. Puur Italiaans genieten.

Kent u de Beaujolais Vert ? Het is de streek boven de Beaujolais-wijngaarden, een lappendeken van loofbossen op geërodeerde heuveltoppen, omzoomde koeienweides en kleine wijnakkers. Hier ligt de stijlvolle chambre d’hôte van Grégoire en Christine. Geen wonder dat hier prachtige wandelingen te maken zijn. Voeg daarbij de ‘Beaujolais Jaune’ met zijn Pierres Dorées. Loop in de namiddag van Bagnols naar Oingt en zie het bladgroen van wijnranken en de okergele zandstenen huizen zich vermengen tot een gloeiende gouden wereld. Dat beeld blijft je nog lang bij. Dit arrangement gaat een prettig stapje verder dan een Beaujolais Primeur.

U kunt Odysseus gaan spelen en wel op de Isole Egadi, drie eilandjes ten westen van Sicilië en alle drie enorm verschillend. In één uur vaart u drie maal een andere wereld binnen. Marettimo is een tot natuurpark uitgeroepen bergtop, het heeft welgeteld één dorp, een onbedorven kustlijn, geen autowegen maar wel prachtige voetpaden naar de verste uithoeken. Op Levanzo wandelt u zo maar een grot in met prehistorische wandschilderingen van elegante dolfijnen, vluchtende herten en een jagende mens. En op het mondaine Favignana verbaast u zich over de rijkdom die de tonijnvangst dit eiland heeft gebracht. Helemaal niet zon gek idee van Odysseus: een reisje van eiland naar eiland. Wie zou daar niet 10 jaar over willen doen?