In de categorie sprookjesland maakt de Alpujarras al jarenlang goede kans op de hoofdprijs. Trekken over de uitgestrekte zuidhellingen van de massieve Sierra Nevada grenst ook aan volmaakt wandelplezier. Velden vol klaprozen, een wild begroeid beekdal waar smeltwater van de besneeuwde toppen naar beneden klettert, bloeiende amandelbomen, bijna altijd geweldige vergezichten diep de Contraviessa in en om de zoveel tijd zon romantisch, witgeschilderd dorp. De berglucht is heerlijk fris op deze 1100 meter hoogte, de zon is mild. De paden zijn echte voetpaden, de eerste dagen smal en rotsig, later breder en vlakker. De Alpujarras: synoniem voor erg gelukkig worden.

Op een uur rijden van Granada, op de zuidhellingen van de Sierra Nevada, houdt de wereld even op. De bus komt hier niet, de Spanjaard nauwelijks, de strandtoerist al helemaal niet. In deze vergeten hoek van Andalusië staan s ochtends de muildieren op het dorpsplein klaar om met hun bazen naar de velden te trekken om pas s avonds bepakt en bezakt weer terug te keren. Hier wordt het graan nog met de zeis gemaaid, is de paardenmarkt het hoogtepunt in het jaar. Het is de Alpujarras waar je nog rust en oorspronkelijkheid vindt. De Alpujarras: dat is genieten van het puurste van Spanje.

Onder Reims begint Frankrijk te plooien en begint de Champagne. De Region Champenoise is niet groot. Gelukkig heeft de streek zijn eigen cultuur behouden, ondanks het mondiale succes van zijn mousserende wijnen. Het piepkleine Cuis is een van de dorpen, waar het wijnhuis Grellet in een fraaie manoir is gehuisvest. Het is het STAP-verblijf vanwaar heerlijke wandelingen beginnen over beboste heuveltoppen, onderlangs kalkwanden, tussen de lage wijnstokken van Perrier-Jouet en Moet et Chandon. Ook al is de champagnewijnbouw big business, het is verbazingwekkend te merken dat je wandelend nog zoveel rust en landelijkheid tegenkomt.

Als er een plek is in de Middellandse Zee waar de invloed van de mens op zijn omgeving zo beperkt mogelijk wordt gehouden, dan is het wel het île de beauté, Corsica. Het resultaat is een schoonheid die soms bijna niet van deze wereld is. Het gebied rond het gemoedelijke Porto verdient het predicaat ‘verbluffende schoonheid’ in het bijzonder. Hier storten de rode granietbergen zich van grote hoogte in zee. De natuur is er net iets ruwer, schoner, puurder en kleurrijker dan elders en dat maakt de ene wandeltocht nog mooier dan de andere. Elke dag eindigt u op een terras aan de haven, waar u in de ondergaande zon terugkijkt op weer een prachtige wandeldag. Unieke schoonheid is heel veel waard.

Kent u de Beaujolais Vert ? Het is de streek boven de Beaujolais-wijngaarden, een lappendeken van loofbossen op geërodeerde heuveltoppen, omzoomde koeienweides en kleine wijnakkers. Hier ligt de stijlvolle chambre d’hôte van Grégoire en Christine. Geen wonder dat hier prachtige wandelingen te maken zijn. Voeg daarbij de ‘Beaujolais Jaune’ met zijn Pierres Dorées. Loop in de namiddag van Bagnols naar Oingt en zie het bladgroen van wijnranken en de okergele zandstenen huizen zich vermengen tot een gloeiende gouden wereld. Dat beeld blijft je nog lang bij. Dit arrangement gaat een prettig stapje verder dan een Beaujolais Primeur.

Overgangsgebieden zijn heerlijke wandelgebieden. De Haut Languedoc is zo’n gebied. Het machtige Massif Central brokkelt aan de zuidkant af. Met groot geweld breekt de natuur het kalkplateau af. Reusachtige canyons en diepe kloven zijn het gevolg. Het landschap barst letterlijk van de Cirques, Boucles en Gorges. In zo'n indrukwekkende cirque ligt een charmante chambre d’hôte. Geuren en kleuren zijn hier mediterraan: parasoldennen, blauwe lavendel, paarse olijven, gele druiven, droge warmte en fel licht. De Middellandse zee is immers heel dicht bij... Dit is mediterraan Frankrijk, dit is heerlijk Frankrijk!

Zelfs op het toeristische Korfoe zijn er nog plekken waar de grote wereld voor even wordt buitengesloten. Ga naar het zuiden van het eiland, verlaat de hoofdweg en daal af naar de kust. Voorbij het dorp Ayios Nikolaos eindigt de weg en begint de wereld van de familie Vagias. Hier hoort u elke ochtend moeder de eieren onder de kippen vandaan halen en puft vader in zijn bootje de netten langs om zijn zoon in het restaurant van verse vis te voorzien. De wandelingen zijn niet moeilijk en gaan over landweggetjes, smalle paden en uitgestrekte zandstranden. En elke dag wordt afgesloten op een dromerig terras met uitzicht over zee. Laat je op Zuid Korfoe een week lang meenemen door het heerlijk kabbelende mediterrane ritme.

Alleen in het zuidwesten van Kreta is het nog mogelijk om twee weken lang te voet een vrijwel ongerepte kust te volgen. Twee weken vol hoogtepunten: de baaien van Balos en Elafonisi tot en met de Samaria-kloof en de minder bekende Aradena-kloof boven Loutro. Twee weken vol hartverwarmers: van oude vrouw met kaarsen in het kerkje tot en met het kafenion met dertien doorgezeten stoelen, van het verre geklingel van geitenbellen tot en met de geur van olijfolie, basilicum en oregano. Tussen de etappes door gaat het tempo iets omlaag in de relaxte kustdorpen Paleochora, Souyia en Loutro waar terras- en boulevardgehalte op peil wordt gebracht. Er verandert veel in Griekenland maar op Zuid Kreta heeft het Griekse leven nog niets van zijn aantrekkingskracht verloren.

Eilandhoppen, het zou op de Liparische eilanden kunnen zijn uitgevonden, zo mooi als deze kleine vulkaantoppen bij elkaar liggen. Je springt bijna van vulkaan naar vulkaan, de ene is in ruste, de andere rookt er stevig op los. De een glooit vriendelijk en kleurt fel onder een bont bloementapijt, de ander gromt je tegemoet met gitzwarte kraterwanden en felgele zwavelbronnen. Elk eiland is anders. Op Salina bepalen kappertjes en Malvasia-wijn de sfeer, op Lipari ademen neoklassieke villas vergane glorie, Panarea wordt vertroeteld door de Italiaanse jetset. U stapt boot in, boot uit, proeft van alles wat en wandelt de ene vulkaan op, de andere weer af. Een unicum in Europa.

Achter Antalya eindigt de 21-ste eeuw en begint de Likya Yolu, het Lycische kustpad. Hier loopt u een gebied in waar de natuur nog altijd heerst: hellingen vol zachtgroene zeedennen, dieprode vulkanische aarde waaruit brandende gassen omhoog komen, uitgestrekte zandstranden en azuurblauwe baaien. Hier kabbelt in de kustplaatsjes Çirali en Adrasan het leven als de golfjes tegen de kade. De tijd heeft niet veel vat gehad op deze streek. Als je de antieke stad Olympos nadert stuit je opeens op een grafkist langs het pad, en nog één, en daar nog één. Even verder staan de ruïnes van een tempel en een theater. Je loopt letterlijk een andere eeuw binnen. Het tijdloze is een sterk element in de Lycische trektocht die hand in hand gaat met warme gastvrijheid. Hoşgeldiniz! Van harte welkom op de Likya Yolu.

De Peloponnesos is veelzijdig, ook voor een wandelprogramma. Daarom hebben we twee bijzondere gebieden uitgekozen waar met succes de oude muildierpaden zijn schoongemaakt en gerestaureerd. Het resultaat is verbluffend. Rondom het beroemde Mystras loop je over een eeuwenoud voetpad zo de overblijfselen van de Byzantijnse stad binnen of over een karavaanroute diep het groene en woeste Taygetos-gebergte in. Het tweede deel ligt aan zee rond het schildersdorp Kardamyli, waar het achterland uniek is in zijn schoonheid, de kloven eenmalig in hun ongereptheid, de dorpen zeldzaam mooi gelegen. Het voelt als een voorrecht om als wandelaar in dit authentieke Griekenland rond te lopen.

Santiago de Compostela. Het trekt als een magneet. Niemand lijkt er aan te kunnen ontkomen. En we weten dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is, dat de stukken asfalt soms kilometers lang zijn, de slaapzalen groot en gevuld met veel gesnurk, de rugzak erg zwaar. En toch, en toch ...  Karin en Ron wonen in Sauliac aan de GR-65. Zij maakten voor STAP Reizen een trektocht met de diepgang van een bedevaart, het comfort van een goed bed en het gemak van een lichte rugzak. Van Faycelles loopt u in 2 etappes naar Sauliac, waar u op adem komt, waarna de trek met 2 dagtochten naar Cahors wordt afgemaakt om af te sluiten in Sauliac.

Eindelijk is hij er: de trektocht Samos. Langs een van de mooiste Griekse kusten is een 8- en 12-daagse trektocht mogelijk gemaakt. Start in Kokkari en loop naar Ayios Konstantinos waarna de Nachtegalenvallei wordt doorkruist. Steek in één dag het Ambelos-gebergte door om via idyllisch Ydroussa af te dalen naar Karlovasi. Langs de drie baaien van Seïtani naar Drakeï is een klassieker. Afsluiter is een lijnwandeling langs de zuidkust bij Marathokambos. Wie langer wilt doen over de trektocht boekt extra dagen. De comfortabele onderkomens geven genoeg ontspanning aan zwembad of met extra wandelingen. Dit is Griekenland zoals het graag wil zijn: groen en relaxt.

Samos grossiert in romantiek. Het overvalt je wanneer je vanuit het hotelletje de Nachtegalenvallei in loopt en inderdaad tientallen nachtegalen hoort zingen. Vanuit Karlovasi langs drie onbewoonde baaien wandelen is een mooie romantische tocht. Voor wie de wandelschoenen aantrekt, biedt Samos heel veel romantiek. Naast Samos ligt een groot eiland dat niemand kent: Ikaria. Hier zijn de muilezelpaden niet vernield, draait de oude watermolen nog altijd, rollen de dobbelstenen nog steeds over het bord in het mannencafé. Ikaria doet niet mee aan de woeste vaart der volken, Ikaria glimlacht en houdt wat afstand. En u? U wordt simpelweg gelukkig op twee buureilanden, elk met een heel eigen Griekse karakter.

Wandelen op de grens van Portugal en Spanje. Vlakbij de Portugese grens en de Atlantische Oceaan ligt het Parque Natural Sierra de Aracena, een totaal onbekend deel van Andalusië. In de Sierra de Aracena liggen fraaie dorpen die onderling met elkaar verbonden zijn door oeroude voetpaden. Men heeft ze de laatste jaren gemarkeerd en er een echt wandelparadijs van gemaakt. Zo loopt u pardoes een agrarische samenleving binnen en fotografeert u ezels bij drinkbakken en bewondert u de bloemenweelde in oude ommuurde tuinen. Na de wandelingen krijgt u in de bodegas jamon iberico en 'home-made' sherry voorgeschoteld. Kan het Spaanser?

Men zegt dat de Umbriërs van alle Italianen het meest gezegend zijn. U gaat ontdekken waarom. Gezegend zijn zeker de vele prachtige kerken en de Benedictijnerkloosters die deze streek zo kenmerken. Gezegend zijn ook de wandeltochten in navolging van Franciscus van Assisi die overal in Umbrië zijn uitgezet. Gezegend is zonder meer de Umbrische keuken: de zwarte truffels uit Spoleto of worstjes uit Norcia zijn heilig voor de Italianen. Zo krijg je als wandelaar in acht dagen ongeveer alles voorgeschoteld wat Italië kan bieden: een ruige en afwisselende natuur tijdens de wandelingen, een diepe religieuze stilte in de kloosters en tafels vol Umbrische lekkernijen in de bijzondere, comfortabele onderkomens waar u verblijft. Als God in Umbrië ...

Ten zuiden van Limoges verandert het Franse landschap. De heuvels worden droger, eiken gaan overheersen, perceelmuren maken een dambord van de hellingen. De Middellandse Zee nadert, je ziet het, je ruikt het, je voelt het. In het kalkplateau heeft de Célé zich gracieus een dal uitgesleten en de mens heeft als dank een aantal prachtige dorpen gebouwd langs haar oevers. In een van die dorpen zijn Ron en Karin een bijzondere chambre d’hôte begonnen in een 18e eeuwse herberg. Volg vanuit het onderkomen oude trekpaden langs de rivier, ontdek waarom schilders gingen wonen in Saint-Cirq Lapopie en keer elke keer terug naar die heerlijke chambre d’hôte.

Als je in het voorjaar door Frankrijk naar het zuiden rijdt begint voorbij de Mont Ventoux de warmte van de Middellandse Zee echt voelbaar te worden. Daar verlaat je de autoroute en je rijdt de Vaucluse binnen. Vanaf dat moment begint een feest van Franse naam en faam. Je wandelt door de wijngaarden van Gigondas en Beaumes-de-Venise, volgt de paden over de spitse Dentelles. En je slaat ook romantisch Vaison-la-Romaine niet over, loopt in de zonsondergang 'sur le Pont d’Avignon'. Midden tussen deze klinkende namen ligt een oase van rust: het landgoed van Christophe en Corine: heerlijke tuin, uitzicht op majestueuze burcht, zwembad met ligstoelen, glas rode huiswijn binnen handbereik. De Vaucluse ...de naam alleen al ... Amour éternelle.

Deze trektocht van Bologna naar Florence combineert twee van de mooiste steden in Italië: Bologna en Florence, met elkaar verbonden door de Via degli Dei, de oude romeinse weg Via Flaminia. De dorpen en bergen op deze route dragen godennamen. Van oudsher een van de pelgrimsroutes vanuit Noord-Italië naar Rome, dwars door de Apennijnen van Emilia Romagna naar Toscane. Het landschap verandert op uw tocht iedere dag van bergachtig naar glooiende heuvels en cultuurlandschap. Van eenzame boerderijen en weinig bezochte bergkloosters naar het culturele Fiesole en mondaine Florence.