Midden in de Atlantische Oceaan steken negen vulkanen hun kop boven de golven uit. Het zijn negen groene paradijzen, 400 jaar geleden door de mens veroverd op het subtropisch oerwoud. Het is een andere wereld daar, een wereld geregeerd door wind en wolken, door melkbussen en kerkklokken, door langstrekkende walvissen en scholen tonijn. En elk eiland heeft geweldige wandelingen, nu eens te midden van weilanden omzoomd door blauwe hortensia's, dan weer door roze boomheide, altijd met uitzicht op een ruige kustlijn of kratermeer. En op elk eiland blijkt een onderkomen te zijn dat de reis echt bijzonder maakt. Een reis naar de Azoren is er een die je je leven lang bijblijft.

De Kvarner eilanden zijn de noordelijkste van de tientallen rotspunten die de Kroatische kust zo onovertroffen mooi maken. Ze zijn een garantie voor alles wat mooi is aan vakantie: een brandschone zee, dolfijnen en vale gieren, terracotta gekleurde stadjes vol culturele manifestaties en kleine festivals, haventjes vol kabbelende vrede, Italiaanse charme èn heerlijke slow food: verrukkelijk zeefruit, uitstekende olijfolie, hemelse toetjes en briljante wijnen...wat wil je nog meer.
Dit heerlijks begint op Cres op een groene kaap Tramontana, niet ver van het prachtige stadje Beli met terracottakleurige daken die fel afsteken tegen de blauwe zee. Daarna gaat het per boot naar Krk, dat ondanks zijn brug in alle opzichten een eiland is gebleven; qua cultuur, qua landschap en qua sfeer. Dan naar het vasteland, naar Vinodol, een wijnvallei in de luwte van de Dinarische Alpen waar u logeert in een exquise onderkomen in de Gorski Kotar regio en bijkomt met boek, een glas wijn en verhalen over bruine beren en wolven ....
De wandelingen vormen een verhaal van groene pijnboom- en eikenbossen, een diepblauwe zee, zacht klimaat en een vroeg voorjaar met duizenden orchideeën op de kale kalkhellingen. De Kvarner Bocht: meesterlijk schilderij in vermiljoen, terracotta en azuur.

En voor wie wil is er een verlenging mogelijk in Istrië. Rondom de hoogste pieken het Ucka Nationaal park treft je prachtige bossen aan waardoor je een hele dag kunt wandelen. Uniek hier is de overgang van een mediterraan naar een alpien klimaat. Groeien aan de boorden van de Kvarner golf nog palmbomen en mimosa, al stijgend door de bossen verandert de vegetatie rap in een alpien klimaat, met lange winters met veel sneeuw. Zij die er oog voor hebben zullen een enorme diversiteit aan planten herkennen.

Roepen de Cycladen sowieso al romantische beelden op van dobberende bootjes, kades met nettenboetende vissers, een zwerfkatje met visgraat, een verblindend witte kapel en rozerode bougainvillia, deze eilandhop gaat daar nog enkele toppers aan toevoegen. Wat te denken van een zoektocht naar de vindplaats van de Venus op Milos, de afdaling tussen duiventillen en kapellen op het mooie Sifnos. En wat te denken van een fotosessie in traditioneel Chora op Serifos? Voeg daarbij de fruitversierde ontbijten op het terras, koele drankjes bij dieporanje zonsondergang, zwoele bries uit zee en ritmische roep van een steenuiltje in de schemerverte. Klasse arrangement in klassiek Griekenland.

Het mooie van eilandhoppen is dat je van de ene kleine wereld in de andere vaart, van de ene verbazing in de andere valt. Dat is zeker op de Dodekanese eilanden het geval. Verblindend witkalken Kalymnos is het ruigste en kaalste eiland. Was het alleen het sponzenduiken, dat donkergele goud, dat haar inwoners zo welvarend maakte? Dan naar poëtisch, prachtig Patmos vol Byzantijnse ezelpaden, priesters, kapellen, kloosters en kerken. Tot slot hop je naar zachtgroen, Italiaans Leros met diepe baaien en veilige havens. Kleine, wat onwerkelijke werelden, na enkele dagen al intiem en vertrouwd. De Dodekanese: eilanden waar je naar terugkeert.

Eilandhoppen, het zou op de Liparische eilanden kunnen zijn uitgevonden, zo mooi als deze kleine vulkaantoppen bij elkaar liggen. Je springt bijna van vulkaan naar vulkaan, de ene is in ruste, de andere rookt er stevig op los. De een glooit vriendelijk en kleurt fel onder een bont bloementapijt, de ander gromt je tegemoet met gitzwarte kraterwanden en felgele zwavelbronnen. Elk eiland is anders. Op Salina bepalen kappertjes en Malvasia-wijn de sfeer, op Lipari ademen neoklassieke villas vergane glorie, Panarea wordt vertroeteld door de Italiaanse jetset. U stapt boot in, boot uit, proeft van alles wat en wandelt de ene vulkaan op, de andere weer af. Een unicum in Europa.

Samos grossiert in romantiek. Het overvalt je wanneer je vanuit het hotelletje de Nachtegalenvallei in loopt en inderdaad tientallen nachtegalen hoort zingen. Vanuit Karlovasi langs drie onbewoonde baaien wandelen is een mooie romantische tocht. Voor wie de wandelschoenen aantrekt, biedt Samos heel veel romantiek. Naast Samos ligt een groot eiland dat niemand kent: Ikaria. Hier zijn de muilezelpaden niet vernield, draait de oude watermolen nog altijd, rollen de dobbelstenen nog steeds over het bord in het mannencafé. Ikaria doet niet mee aan de woeste vaart der volken, Ikaria glimlacht en houdt wat afstand. En u? U wordt simpelweg gelukkig op twee buureilanden, elk met een heel eigen Griekse karakter.

Bij Toscane denk je niet direkt aan eilanden maar ze zijn er wel degelijk. Vlak voor de kust liggen Elba, Giglio, Capraia, Montecristo, Pianosa, Giannutri en Gorgona. Stuk voor stuk zijn het Mediterraanse parels, terecht door de Italianen gepromoveerd tot nationaal park Arcipelago Toscano. Je stapt op de boot naar Giglio, een klein eiland van rood graniet, staalgroene maquis en azuurblauwe baaien. Trein en veerboot brengen je naar het tweede eiland: Elba, wandelparadijs bij uitstek, waar Chiara en Emilio in hun heerlijke bed & breakfast zorgen voor een heerlijke afsluiting van een fraaie eilandhop langs de Toscaanse kust.

Verlengingsmogelijkheid in april, mei en oktober is de kuststrook van de Maremma, een natuurgebied van uitgestrekte graslanden en lagunes, boordevol bloemen, kasteelruïnes en uitkijktorens, wilde paarden en de laatste cowboys van Italië. Alleen te voet en per fiets te doorkruisen.